Wegverkeerslawaai

Voor geluidsgevoelige bestemmingen binnen de zone van een weg dient de geluidsbelasting te worden onderzocht, en getoetst te worden aan de grenswaarden uit de Wet geluidhinder. De breedte van de zone is afhankelijk van het aantal rijstroken van de weg, en van of er sprake is van een “stedelijk” dan wel een “buitenstedelijk” gebied:

• stedelijk gebied:
  gebied binnen de bebouwde kom met uitzondering van het gebied binnen de bebouwde kom liggend binnen de zone langs die autoweg of autosnelweg;
• buitenstedelijk gebied:
  gebied buiten de bebouwde kom alsmede het gebied binnen de bebouwde kom, voor zover liggend binnen de zone langs een autoweg of autosnelweg.

De onderstaande tabel geeft een overzicht van de breedtes van de zones. De breedte van de zone geldt vanaf de buitenste begrenzing van de buitenste rijstrook, en geldt aan weerzijde van de weg.

Woonerven en wegen waarvoor een maximum snelheid van 30 km/h geldt hebben volgens de Wet geluidhinder geen zone. De motivatie is dat dergelijke wegen in de regel geen geluidsbelastingen veroorzaken die hoger zijn dan de voorkeursgrenswaarde. Indien het vermoeden bestaat dat de geluidsbelasting wel hoger is dan de voorkeursgrenswaarde (bijvoorbeeld klinkerweg en/of relatief veel verkeer), dient toch onderzoek te worden verricht naar de geluidsbelasting van de betreffende weg(en) met een verwijzing naar een goede ruimtelijke ontwikkeling. Indien de geluidsbelasting hoger is dan de voorkeursgrenswaarde zullen er extra geluidsisolerende maatregelen aan de gevels van de geluidsgevoelige bestemming moeten worden getroffen.

Met betrekking tot het wegverkeerslawaai gelden voor nieuwe geluidsgevoelige bestemmingen, en een bestaande weg, de volgende grenswaarden: